arrow_drop_up arrow_drop_down

Kousen met geschiedenis

Het moet rond 1640 zijn geweest, toen het schip verging, vlakbij Texel. In 2014 werd het gevonden. Hoe het schip echt heette, is volgens mij niet bekend. Het wordt nu het Palmhoutwrak genoemd. Er werden zeer bijzondere vondsten gedaan in dit scheepswrak, van textiel. Ik herinner me het bericht over de zijden jurk die boven water kwam. Wat fascinerend, dat een jurk ruim 350 jaar in de Noordzee ligt en dan nog zo tevoorschijn komt! Het schip lag onder een dikke laag zand en daardoor is de lading zo goed behouden gebleven. Er werd nog meer gevonden, waaronder prachtige zijden kousen. Ze zijn helemaal gaaf en heel fijn gemaakt.

De kousen riepen veel vragen op:
– Hoe zijn ze gemaakt?
– Hoe werden ze gebruikt?
– Zijn het dames- of herenkousen?
– Hoe zit zo’n kous eigenlijk?

Het TRC (Textile Research Centre) in Leiden is een groot onderzoek gestart. Ze hebben vrijwilligers gezocht en er zijn workshops georganiseerd waar ze samen kwamen. Proeflapjes zijn geanalyseerd om te ontdekken wie met welke naalden moest breien. Het is sowieso een behoorlijke klus geweest, want de zeer dunne zijde moest ook op zeer dunne naalden gebreid worden. In een krantenartikel over een van de breiwilligsters las ik dat ze op naalddikte 0,7 gebreid had! Persoonlijk vind ik het al heel lang duren als ik sokken brei op naalddikte 2½. Ik las ook dat er wel 200 uur aan één zo’n kous gebreid is. Ongelooflijk, hé.
Voor de volledigheid: zo’n kous is ongeveer 60 cm hoog.

Er zijn uiteindelijk veel vrijwilligers bezig geweest met dit project. Er is onderzocht hoe de hiel gemaakt werd en de teen. En hoe de decoratieve patronen gemaakt zijn. Zo werd het mogelijk reconstructies te maken van die kousen die ergens in de 17e eeuw bij Texel te water raakten. Wat een klus zal dit geweest zijn en wat een groot en fascinerend onderzoek, dit “Texel Zijden Kousen Project”.
Als afsluiting hiervan is er een symposium op 2 november 2019, van 9.30 – 17.00 uur. Dit is in Leiden. De locatie is de Tuinzaal in Grand Café de Burcht. Het adres is Burgsteek 14 in Leiden.

Er is een uitgebreid programma met veel lezingen, o.a. over hoe men vroeger leerde breien, het verven van zijden kousen en hoe het draagcomfort van 17e eeuwse kousen was. Het hele programma kun je hier vinden.

Nog wat praktische informatie:
Entreekaarten voor het symposium kosten € 25,00 en zijn verkrijgbaar via: https://www.ticketkantoor.nl/shop/KHS2019. Koffie en thee gedurende de dag zijn bij de entreeprijs inbegrepen. Lunch en de afsluitende borrel na het symposium zijn op eigen kosten. Ook goed om te weten: de voertaal op deze dag is Engels.

Op het internet vond ik een aantal interessante artikelen die met dit onderwerp te maken hebben. Misschien wil je er ook meer over lezen.

– Een mailing met uitleg over het onderzoek om vrijwilligers te vinden:
https://kostuumvereniging.nl/meedoen-met-reconstructie-van-17e-eeuwse-zijden-kousen/?archief=true

– Van Museum Kaap Skil op Texel een artikel over zes reconstructies die af zijn:
https://www.kaapskil.nl/actueel/nieuws/zes-reconstructies-kousen-palmhoutwrak-af/

– Een artikel uit De Stentor over een Zwolse mevrouw die een van de vrijwilligers is:
https://www.destentor.nl/zwolle/zwolse-breit-mee-in-onderzoek-naar-oude-kousen~a42e213e/?referrer=https://www.google.com/

De foto’s in deze blog zijn van TRC (Textile Research Centre, Leiden).

Deze blog is met veel plezier geschreven door

Akkelien Smink

Volg je mij al?
https://debreimeisjes.blogspot.com/

En dat kan ook via
Facebook: @debreimeisjes
Instagram: @debreimeisjes

Liefs van De Breimeisjes!

Over de schrijver
Hallo, mijn naam is Akkelien Smink. Ik ben getrouwd (in 1991) en moeder van een zoon (2000) en wij wonen in Friesland. Zelf ben ik geboren in 1965 en ik heb dan ook handwerkles gehad op de lagere school, zoals dat toen heette. Ook leerde ik wel eens wat mijn moeder en haar moeder. Handwerken heb ik altijd leuk gevonden en ging als een rode draad mee door alle opleidingen die ik volgde. Op de HAVO koos ik textiele werkvormen als examenvak en op de pedagogische akademie haalde ik alle aantekeningen, ook die voor handwerken. Natuurlijk zijn er jaren geweest dat ik nauwelijks een haak- of breipen aanraakte en toch pakte ik regelmatig de draad en wat naalden weer op. Sinds een aantal jaren haak en brei ik er weer vrolijk op los, vaak samen met vriendin Lydia en zo ontstonden De Breimeisjes. Die naam klopt niet helemaal, maar klinkt wel lekker. Er kwam een website en later een blog, om te laten zien wat we allemaal maken. Dat is meer “mijn ding”, vooral het bijhouden van de blog (debreimeisjes.blogspot.nl) vind ik erg leuk. Zonder Lydia was het vast niet eens ontstaan, dus blijft het De Breimeisjes. Nog steeds hebben Lydia en ik regelmatig “club”, dat wil zeggen: we drinken koffie/thee, nemen daar wat lekkers bij, kletsen heel wat af en ondertussen zijn we aan het haken of breien. Altijd weer inspirerend!
Reactie plaatsen