De Gekste/Leukste/Fijnste plek om te breien 2.0
arrow_drop_up arrow_drop_down

De Gekste/Leukste/Fijnste plek om te breien 2.0

De Gekste/Leukste/Fijnste plek om te breien 2.0

Bij mijn vorige blog liet ik een aantal van mijn eigen fijnste/leukste/gekste plekken zien om te breien, inclusief verhalen en foto’s. Je kan hem hier nog terug vinden, mocht je hem nog niet gelezen hebben: https://breiclub.nl/over-breien/de-gekste-leukste-fijnste-plek-om-te-breien/. In de vorige blog vroeg ik jullie om jullie ervaringen, en ik heb de leukste verzameld om hier te delen. Kijk maar mee, en wie weet zie je je eigen stukje terug!

Ja, ik ben ook gek op breien of haken in de trein…  Caroline heeft echt wel gelijk, hoor. Fijn!

Wampie deed het pas echt slim… Heerlijk aan de slag, en nog gratis drank ook! Ik ben in ieder geval jaloers…

 

Oef, zo lekker aan de slag dat je zelfs niet rustig wilt eten! Wow, wat een breifan. Misschien dan eens proberen breien met spaghetti? Dan kan je meteen eten…

Handig breien

Kijk, dat is nou eens handig, dat past vast in de kleinste tasjes nog. Altijd ruimte voor je breiwerk.

En als we het dan toch over handig hebben… Tasjes speciaal voor je projecten, die ken ik al (ik heb ze zelf een heel aantal jaar gemaakt en verkocht!), van een sokken-brei-emmertje had ik nog niet gehoord. En nog leuk versierd ook. Toppie!

Ook Karin heeft naar mijn mening het juiste idee. Mijn kinderen zijn dan nog niet oud genoeg voor zwemles of voetballen, dit lijkt mij toch de enige goede manier om dit soort uurtjes door te kunnen komen. Je geniet er dan ook zoveel meer van!

Als je dan toch ligt…

Breiclub Blogger Akkelien vertelde: “In februari vorig jaar miste ik een tree van de trap en belandde met een gebroken heup in ’t ziekenhuis. Ik vroeg m’n man of hij ook een brei- of haakwerkje voor me mee kon nemen, toen hij m’n toiletspullen e.d. ging regelen. Zo blij dat ik niet m’n hand of arm had gebroken! Maar hij vond het nog niet zo’n goed idee. Hij deed het wel gelukkig. Ik hoefde maar 1 nacht te blijven, maar ’t was wel fijn om te kunnen breien 🙂 Het handige was dat ik ook zo kon zeggen: breng die tas maar mee, want we zouden eigenlijk op vakantie die dag. Het stond allemaal klaar! Dat was aan de andere kant natuurlijk ook heel jammer. Maar die vakantie hebben we later ingehaald.”

Tja, het is natuurlijk heel jammer als je in het ziekenhuis belandt (ik ken het helaas ook, zoals je in mijn vorige blog kan lezen), maar als je dan toch ligt… Kan je maar beter breien, toch?

Ik heb wederom enorm genoten van alle foto’s en verhalen, waarvoor dank! Ik hoop dat jullie ook deze verzameling leuk vonden om te lezen. Heb jij ook nog een leuk/grappig/gek verhaal of foto over jouw breiplekje? Laat het ons dan weten! We zijn benieuwd…

Over de schrijver
Huguette
Door

Huguette

op 26 January 2020

Van een een hobby naar een passie. Ik brei van mijn 6 jaar en ben er ondertussen 72.....Heb voor de ganse familie gebreid. Voor mijn man, kinderen en nu pas een kleindochter.En zelfs voor etalages van wolwinkels .Het is al zo ver gekomen dat ik brei voor kinderen van 0 tot 6 jaar , voor volwassenen sjaals, mutsen, sokken, en voor Baby Born en verkoop dit alles op 2 markten. Gekker kan echt niet.Heb er ook al een website over.

Gerda
Door

Gerda

op 26 January 2020

Haha, grappig! Dan ben ik een WIPKIP 😎 en volgens mijn vriend een wolaholic!!!! Ik neem al járen een werkje mee zodra ik de deur uit stap. Er ligt er ook standaard 1 in mijn auto voor als we spontaan gezellig op een terras zitten. Vooral samen met mijn Liefde naar blues optredens.....hij met een biertje voor het podium, ik met een werkje aan de koffie op een rustiger plekje. Dit doen we al een paar jaar en op sommige plekken wordt er ruimte voor me gemaakt door het personeel zodra we binnenstappen, zo gaaf! Schaamte hiervoor? Echt niet! Doen wat je fijn vind, waarom de 'drinkers' wel en handwerkers niet?

Irene
Door

Irene

op 26 January 2020

Toen ik de blog De Gekste/Leukste/Fijnste plek om te breien 2.0 las, was dit niet alleen een feest van herkenning maar ook een trigger voor mijn hypocampus in de temporaalkwabben, die zijn gelegen aan de rechter- en linkerkant binnen de schedel, ongeveer op de hoogte van iets boven de oren. Oftewel het langetermijngeheugen. Ehhhh, sorry, Ik brei natuurlijk thuis op de bank, en geniet zelf ook van het getik van mijn breinaalden. Ook brei ik tijdens de lange autoritten die ik beroepshalve moet maken voor de zaak. Uiteraard naast de chauffeur (mijn man). De term ‘bijrijdersstoel’ is aan mij dan ook niet of nauwelijks besteed; oog voor het verkeer heb ik niet veel en mijn man moet mij af en toe opmerkzaam maken op mooie of interessante dingen/zaken/dieren die voorbij komen. Vele ’toeren’ hebben wij op deze manier samen gemaakt. Een opvallender plekje is ongetwijfeld in de relaxfeauteuils van de sauna. Ik bezoek het saunaresort altijd alleen, vind ik gewoon fijn om te doen. Terwijl vele saunagangers om me heen in een stukgelezen magazine zit te bladeren, ben ik heerlijk ontspannen met de benen opgetrokken naast in de behaaglijke badjas bezig aan om mijn (brei)project te werken. Het heeft mij vaak belangstelling opgeleverd en een enthousiast gesprek over handwerken in het algemeen en breien in het speciaal. Wat mij het meest is bijgebleven en mij nog steeds doet glimlachen bij de herinnering eraan (nu dus ook 😌): Tijdens de laatste dag voor de bevalling van onze tweede zoon wilde ik per se de laatste hand leggen aan een trui, die ik tijdens de zwangerschap met veel plezier had gemaakt. Ik hoefde alleen de panden en mouwen nog aan elkaar te maken. Ik voelde wel dat het niet lang meer zou duren en - om eerlijk te zijn - was ik meer bezig met het leven in mijn buik dan met mijn breiwerk. Maar ja, koppig als ik was, het moest en zou af! En dat lukte, wonder bij wonder. Met een gerust hart kon ik Laurens op de wereld zetten, in de wetenschap dat in ieder geval mijn trui klaar was........ Nou ja, klaar? Toen ik eenmaal besloot om mijn creatie uit de kast te halen en op een mooie zonnige dag aan te trekken, bleek het toch niet helemaal goed te zijn gegaan. Ik had een mouw aan de hals bevestigd, en het voor- en achterpand recht op elkaar gemaakt. Aan de voorkant had ik dus een ‘prachtige’ achterkant van mijn breiwerk. Gelukkig kon ik tijdens de dutjes van onze nieuwgeborene een en ander corrigeren. De trui heb ik altijd nog bewaard...

Anna
Door

Anna

op 26 January 2020

Vraagje aan Carolien die zegt ook in het vliegtuig te haken: hoe kom je met een metalen haaknaald door de controle? Wil zelf ook graag onderweg haken of breien, maar heb altijd het visioen van mijn naalden die in de afvalbak verdwijnen.... 😁

Gerda
Door

Gerda

op 26 January 2020

Er zijn ook kunst of haaknaalden 😉

Josien
Door

Josien

op 29 January 2020

Ik haak en naai in de auto en in de trein en als ik lang moet wachten bij de sportclubs van mijn dochter. Ook heb ik bij de laatste ook geschilderd. Altijd heb ik contact met jonge kinderen. En iedereen is nieuwsgierig en wil graag meedoen, vooral jonge kinderen. Heel leuk!

Reactie plaatsen